เราได้เรียนสายที่ไม่อยากเรียน นั้นคือพยาบาลค่ะ ส่วนตัวไม่ได้ชอบ แต่ที่ลงไว้ตอนสมัครสอบคือยื่นเป็นคัวเลือกให้ครอบครัวที่อยากให้เรียน พอไปเรียนเราก็นึกไว้เสมอว่า เออได้แหละ เพื่อพ่อที่เขาอยากให้เป็น ให้เขาภูมิใจ
.
พอเรียนได้ปีนึง ด้วยอะไรหลายๆอย่าง กฎบ้างที่เราไม่เป็นอิสระเลย ปกติเป็นคนเรียนค่อนข้างดีเลย แต่มาที่นี่ เรารู้สึกมันไม่ใช่ ไม่มีอะไรที่ทำแล้วมีความสุขเลยสักนิด
.
เครียดมาก จนไม่รู้จะทำยังไง ค่าเทอมก็แพง เราทนมาจนจะขึ้นปีสอง ยิ่งเรียนก็ยิ่งไม่ใช่ จนเข้าสู่การเรียนเกี่ยวกับพยาบาลโดยแท้ นั้นคือคำตอบว่าไม่ใช่เลยค่ะ
.
กลายเป็นคนที่ทำอะไรก็เหนื่อย ส่วนตัวเป็นไมเกรนด้วย มันเครียดมาก ปวดหัวทุกวันเลย จะพักก็ไม่ได้ เพราะกิจกรรมมันเยอะมาก ๆ (เราจะไม่บอกว่าที่ไหน) เกินจะบรรยาย ขอซิ่ว แต่ก็ไม่มีใครเข้าใจ
.
สุดท้ายเราตัดสินใจ ทำสิ่งที่โง่ ๆ ไป เพราะเราหมดความสุขแล้ว ตอนนั้นคือคิดว่าอยู่ไปก็ไม่มีความสุขแล้วแหละ ถ้ายังฝืนตัวเองไป เกรดก็ตกมาก จากเกือบ เกรด4.00 เหลือ 2 นิดๆ รั้งท้าย แต่ไม่เคยซีเรียสเรื่องนี้เลย เพราะเข้าใจ นี่มันมหาลัย สำคัญที่สุดตอนทำงาน
.
ตอนนั้นเราอยากหลับไปเลยไม่ต้องตื่น เรากินยานอนหลับไป 10 เม็ด ไม่ได้กะตายนะคะ
.
ตอนนั้นพ่อแม่ทุกคนมาหมดเลย มาหาและมาย้ายออก แต่ก็ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครเข้าใจอยู่ดี ยิ่งกลับมาบ้าน คนนั้นพูดนั้นนี่ ใส่ เราก็เสียใจ ไม่ได้อยากออกเลย ถ้ามันไม่ไหวจริงๆอ่ะ เราอยากผูกคอตายหลายรอบมาก ยิ่งเจอคำพูดจากคนที่เรารัก เรายิ่งเสียใจ
.
แรก ๆคือ ไม่เป็นอันทำอะไร อยากนั่งเฉยๆในที่มืดๆ ในตู้เสื้อผ้า ข้าวก็กินไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าทำไม จน นน.ลดไป เกือบ 5 -6 โล นอนก็ไม่หลับ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ ไปทางไหนดี
.
ทุกคนรุมถามเราว่า จะเรียนอะไร ๆ ถามคำถามนี้ซ้ำๆ ทุกวัน ใครที่รู้ว่าเราออก ก็ถาม เราสับสนไปหมด
สิ่งที่เป็นผลจากตอนนั้นคือ..
ความจำเราสั้น ชนิดที่ว่า เรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็ลืม เรานึกว่าแค่เรื่องปกติที่เครียด แต่เปล่าเลย มันหนักชนิดที่ว่า คำภาษาไทยง่าย ๆ ยังต้องเปิดดูวิธีเขียนใน google คนที่คุ้นเคยยังลืมชื่อ ของบางอย่างก็ลืมแบยเรียกไม่ถูก พูดไม่ถูก
.
เรามีความกลัวตลอด เวลาจะทำอะไรก็กลัวว่าจะผิดพลาดบ้างแหละ กลัวไม่สำเร็จ ไม่มั่นใจในตัวเอง ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนมั่นใจมากๆ ทำอะไรก็ได้ เป็นแนวหน้าได้ ตอนนี้ไม่เลย
.
อาการที่มีจนปัจจุยันคือ ขี้ลืม เข้าใจอะไรยาก วินเวียนหัวตลอด วูบบ่อย แบบหน้ามืดจะล้ม ง่วงตลอด จนโดนด่า แต่เราไม่รู้ว่าทำไมถึงง่วงขนาดนี้ ปวดหัวแทบทุกวันเช่นเคย และชอบรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีสมาธิ รู้สึกอยากร้องไห้ตลอดเวลา ไม่อยากอยู่ รู้สึกเหมือนมีปัญหานู้นนี่เยอะมากๆ ทั้งๆที่ไม่มีอะไร
.
นึกว่าเป็นแค่ตอนเป็น ปจด. แต่เปล่าเลย เป็นตลอดเวลา หนักเข้าก็เอาเชือกมาเลย แต่ก็พยายามบอกตัวเองส่าจะผ่านไป อยากคุยกับคนในครอบครัวอยากบอกเขา แต่คือเขาก็ไม่ได้เข้าใจมาก
.
พ่อใจดี
พ่อห่วงเราตลอด แต่แม่จะไม่อะไรเลย รับรู้แค่เราเป็นแบบนั้นไม่ดี อันนี้ไม่ดี เคยบอกไปว่ามันเครียดจนอยากตาย ก็หาว่าเรา#ปัญญาอ่อน
มันก็เลยรู้สึกไม่อยากเล่าใครบอกใคร มันเป็นความรู้สึกที่รบกวนคนอื่น คนไม่เป็นเขาไม่เข้าใจเราหรอก ว่าเวลามันเป็นมามันรู้สึกแย่มาก ๆ แค่ไหน
ตอนนี้ยิ่งถึงเวลาจะสอบ ยิ่งเครียด อยากนอนตลอด แม้ไม่ง่วง รู้สึกไม่อยากเข้าสังคม อยากทำอะไรที่สบายใจ นึกไปถึงตอนเรียนกับคนอื่นแล้วก็ยังรู้สึกกลัวเอามากๆ กลัวความวุ่นวาย
แต่ปกติเราชอบเรียนนะ ชอบมากๆ ไม่ถึงกับตั้งใจเรียนตั้งใจอ่านแบบเด็กเรียนจ๋า แต่เพราะเป็นคนหัวค่อนข้างไว ฟังรอบเดียวเรารู้เรื่อง เลยไม่ต้องอะไรมากก็ผลออกมาดี แต่เดี๋ยวนี้คือพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ไหว คิดไม่ออก จำไม่ได้
เราควรทำยังไงดีคะ
#ยาวหน่อย ขอให้เป็นพื้นที่ระบายก็แล้วกันนะคะ
เราเลือกเรียนสายที่ไม่ถนัด แล้วซิ่ว พักเป็นปีแต่รู้สึกเครียดไม่หายเลย ทำยังไงดีคะ?
.
พอเรียนได้ปีนึง ด้วยอะไรหลายๆอย่าง กฎบ้างที่เราไม่เป็นอิสระเลย ปกติเป็นคนเรียนค่อนข้างดีเลย แต่มาที่นี่ เรารู้สึกมันไม่ใช่ ไม่มีอะไรที่ทำแล้วมีความสุขเลยสักนิด
.
เครียดมาก จนไม่รู้จะทำยังไง ค่าเทอมก็แพง เราทนมาจนจะขึ้นปีสอง ยิ่งเรียนก็ยิ่งไม่ใช่ จนเข้าสู่การเรียนเกี่ยวกับพยาบาลโดยแท้ นั้นคือคำตอบว่าไม่ใช่เลยค่ะ
.
กลายเป็นคนที่ทำอะไรก็เหนื่อย ส่วนตัวเป็นไมเกรนด้วย มันเครียดมาก ปวดหัวทุกวันเลย จะพักก็ไม่ได้ เพราะกิจกรรมมันเยอะมาก ๆ (เราจะไม่บอกว่าที่ไหน) เกินจะบรรยาย ขอซิ่ว แต่ก็ไม่มีใครเข้าใจ
.
สุดท้ายเราตัดสินใจ ทำสิ่งที่โง่ ๆ ไป เพราะเราหมดความสุขแล้ว ตอนนั้นคือคิดว่าอยู่ไปก็ไม่มีความสุขแล้วแหละ ถ้ายังฝืนตัวเองไป เกรดก็ตกมาก จากเกือบ เกรด4.00 เหลือ 2 นิดๆ รั้งท้าย แต่ไม่เคยซีเรียสเรื่องนี้เลย เพราะเข้าใจ นี่มันมหาลัย สำคัญที่สุดตอนทำงาน
.
ตอนนั้นเราอยากหลับไปเลยไม่ต้องตื่น เรากินยานอนหลับไป 10 เม็ด ไม่ได้กะตายนะคะ
.
ตอนนั้นพ่อแม่ทุกคนมาหมดเลย มาหาและมาย้ายออก แต่ก็ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครเข้าใจอยู่ดี ยิ่งกลับมาบ้าน คนนั้นพูดนั้นนี่ ใส่ เราก็เสียใจ ไม่ได้อยากออกเลย ถ้ามันไม่ไหวจริงๆอ่ะ เราอยากผูกคอตายหลายรอบมาก ยิ่งเจอคำพูดจากคนที่เรารัก เรายิ่งเสียใจ
.
แรก ๆคือ ไม่เป็นอันทำอะไร อยากนั่งเฉยๆในที่มืดๆ ในตู้เสื้อผ้า ข้าวก็กินไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าทำไม จน นน.ลดไป เกือบ 5 -6 โล นอนก็ไม่หลับ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ ไปทางไหนดี
.
ทุกคนรุมถามเราว่า จะเรียนอะไร ๆ ถามคำถามนี้ซ้ำๆ ทุกวัน ใครที่รู้ว่าเราออก ก็ถาม เราสับสนไปหมด
สิ่งที่เป็นผลจากตอนนั้นคือ..
ความจำเราสั้น ชนิดที่ว่า เรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็ลืม เรานึกว่าแค่เรื่องปกติที่เครียด แต่เปล่าเลย มันหนักชนิดที่ว่า คำภาษาไทยง่าย ๆ ยังต้องเปิดดูวิธีเขียนใน google คนที่คุ้นเคยยังลืมชื่อ ของบางอย่างก็ลืมแบยเรียกไม่ถูก พูดไม่ถูก
.
เรามีความกลัวตลอด เวลาจะทำอะไรก็กลัวว่าจะผิดพลาดบ้างแหละ กลัวไม่สำเร็จ ไม่มั่นใจในตัวเอง ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนมั่นใจมากๆ ทำอะไรก็ได้ เป็นแนวหน้าได้ ตอนนี้ไม่เลย
.
อาการที่มีจนปัจจุยันคือ ขี้ลืม เข้าใจอะไรยาก วินเวียนหัวตลอด วูบบ่อย แบบหน้ามืดจะล้ม ง่วงตลอด จนโดนด่า แต่เราไม่รู้ว่าทำไมถึงง่วงขนาดนี้ ปวดหัวแทบทุกวันเช่นเคย และชอบรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีสมาธิ รู้สึกอยากร้องไห้ตลอดเวลา ไม่อยากอยู่ รู้สึกเหมือนมีปัญหานู้นนี่เยอะมากๆ ทั้งๆที่ไม่มีอะไร
.
นึกว่าเป็นแค่ตอนเป็น ปจด. แต่เปล่าเลย เป็นตลอดเวลา หนักเข้าก็เอาเชือกมาเลย แต่ก็พยายามบอกตัวเองส่าจะผ่านไป อยากคุยกับคนในครอบครัวอยากบอกเขา แต่คือเขาก็ไม่ได้เข้าใจมาก
.
พ่อใจดี
พ่อห่วงเราตลอด แต่แม่จะไม่อะไรเลย รับรู้แค่เราเป็นแบบนั้นไม่ดี อันนี้ไม่ดี เคยบอกไปว่ามันเครียดจนอยากตาย ก็หาว่าเรา#ปัญญาอ่อน
มันก็เลยรู้สึกไม่อยากเล่าใครบอกใคร มันเป็นความรู้สึกที่รบกวนคนอื่น คนไม่เป็นเขาไม่เข้าใจเราหรอก ว่าเวลามันเป็นมามันรู้สึกแย่มาก ๆ แค่ไหน
ตอนนี้ยิ่งถึงเวลาจะสอบ ยิ่งเครียด อยากนอนตลอด แม้ไม่ง่วง รู้สึกไม่อยากเข้าสังคม อยากทำอะไรที่สบายใจ นึกไปถึงตอนเรียนกับคนอื่นแล้วก็ยังรู้สึกกลัวเอามากๆ กลัวความวุ่นวาย
แต่ปกติเราชอบเรียนนะ ชอบมากๆ ไม่ถึงกับตั้งใจเรียนตั้งใจอ่านแบบเด็กเรียนจ๋า แต่เพราะเป็นคนหัวค่อนข้างไว ฟังรอบเดียวเรารู้เรื่อง เลยไม่ต้องอะไรมากก็ผลออกมาดี แต่เดี๋ยวนี้คือพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ไหว คิดไม่ออก จำไม่ได้
เราควรทำยังไงดีคะ
#ยาวหน่อย ขอให้เป็นพื้นที่ระบายก็แล้วกันนะคะ